Znaleźć przyjaciół na całe życie Dotrzeć w najdalsze miejsca Łaską z nieba przezwyciężać własne słabości Pokonywać wspólnie tysiące kilometrów Zdobywać wiedzę i mądrość Być najbliższym świadkiem Wielkiej Tajemnicy W adoracji poczuć bicie serca Jezusa Strzelać piękne bramki Wspólnymi siłami dokonać rzeczy niemożliwych

III Niedziela Wielkancna – Emaus

XCRB| 06 kwi 2008| Komentowanie nie jest możliwe

Liturgia III Niedzieli Wielkanocnej jest Liturgią w drodze, liturgią, która okazuje pierwszy schemat sprawowania Eucharystii.Dzisiaj wprowadza nas w liturgię Mszy Świętej radosny tekst antyfony na wejście zaczerpnięty z Ps 66(65), 1-2: „Z radością sławcie Boga, wszystkie ziemie, opiewajcie chwałę Jego imienia, cześć Mu wspaniałą oddajcie”. Zgodnie z zasadami pieśń na wejście zastępuje antyfonę, a więc powinna być zgodna z jej treścią, dlatego dzisiejszą Eucharystię powinien rozpocząć śpiew: „Radośnie Panu hymn śpiewajmy”.

W duchu radości utrzymana jest również Kolekta, w której modlimy się, aby Bóg, który przywrócił młodość ducha swoich wiernych, zachował ich w radości i sprawił „aby ciesząc się z odzyskanej godności przybranych dzieci Bożych z ufnością oczekiwali chwalebnego dnia zmartwychwstania”. Radość jest jedną z cech chrześcijanina. Radość wynikająca z faktu, że Bóg nas ukochał, wybrał i powołał, że jesteśmy Jego dziećmi, ale także z ufności na przyszłe zmartwychwstanie każdego wierzącego.

Zwyczaj sprawowania liturgii słowa czerpie swoją tradycje z liturgii judaistycznej, w której czytano i objaśniano teksty natchnione. Podobnie Jezus wyjaśniał Pisma w synagodze, jak również Uczniom zmierzającym do Emaus. Można powiedzieć o liturgii słowa w drodze, która była przygotowaniem do „Łamania Chleba”, podczas którego Uczniowie poznali Pana.

Nauczanie pierwotnego Kościoła miało charakter kerygmatyczny, czyli mówiący o podstawowych prawdach wiary chrześcijan. Elementami kerygmy są:
a) nadszedł czas spełnienia dokonany w Jezusie,
b) Duch Święty w Kościele jest znakiem obecności Chrystusa i Jego chwały,
c) udzielanie przebaczenia oraz Ducha Świętego poprzez żal i skruchę.
Wymienione elementy zostały zawarte w nauczaniu św. Piotra w czytanym dziś fragmencie

Dziejów Apostolskich. Apostoł korzystając z rabinistycznych zasad interpretacji Pisma Świętego ukazał zmartwychwstanie Jezusa jako część Bożego planu zbawienia.

Również drugie czytanie zawiera nauczanie św. Piotra, w którym wyjaśnia wielki dar, jakim była śmierć Chrystusa i przelanie Jego krwi za którą zostaliśmy wykupienia. Ten dar jest wezwaniem do tego, w bojaźni spędzać czas na obczyźnie, którą jest ziemia.

Jak to zostało wspomniane na początku dzisiejszego pochylenia się nad liturgią, fragment dzisiejszej Ewangelii odzwierciedla wczesne formy liturgii, podzielonej na liturgię słowa i liturgię Eucharystyczną znajdujące swoją kulminację w wyznaniu wiary dokonującym się w codziennym życiu.

Modlitwa nad darami ponownie nawiązuje do tematu radości (wesela) i jest prośbą o radość wieczną. Antyfona komunijna kieruje wzrok na Łamanie Chleba poprzez które mamy poznać Pana jak uczniowie w Emaus, bo oto on sam Zmartwychwstały Pan daje się nam w Eucharystii i pragnie doprowadzić nas do chwalebnego zmartwychwstania o co modlimy się w postkomunnio.

Do liturgii rytu trydenckiego

W Rycie Trydenckim sprawowania Liturgii Kościoła obchodzimy dzisiaj II Niedzielę Wielkanocną, która nosi nazwę „Niedziela Dobrego Pasterza”. W ciągu czterdziestodniowego pobytu na ziemi po swoim zmartwychwstaniu Jezus często ukazywał się Apostołom i nauczał ich o „Królestwie Bożym”.

Antyfona na wejście przypomina dar Bożej łaskawości, która wypełnia ziemię (Ps 32,5-6.1). Kolekta zwraca uwagę na uniżenie Syna w podźwignięciu upadłego świata i jest prośba o napełnienie wiernych wiecznym weselem.

Czytanie podobnie jak w liturgii Vaticanum II zaczerpnięte z listu św. Piotra przypomina cierpienie Chrystusa, Jego ogromną cierpliwość wobec oprawców i zachętę do wiernych, aby wstępować w ślady Jezusa, którymi są także te zostawione na drodze krzyżowej.

Fragment Ewangelii to przepiękny tekst o Jezusie Dobrym Pasterzu (J 10,11-16), który troszczy się o owce nie ucieka, lecz chorą i zagubioną bierze na ramiona i prowadzi do owczarni.

Antyfona na ofiarowanie jest wołaniem i zapewnieniem: „Boże, moim jesteś Bogiem: pilnie Ciebie szukam; i w imię Twoje będę wznosi me ręce, alleluja”.

Sekreta to prośba, aby święta ofiara sprowadziła na nas błogosławieństwo a swoją mocą urzeczywistniała to co dokonuje się na ołtarzu.

Antyfona na komunię przypomina, że to Jezus jest Dobrym Pasterzem, który także w Eucharystii daje nam swoim owcom, swoje Ciało za pokarm.

Postkomunia jest prośbą: „abyśmy otrzymawszy Twoją życiodajną łaskę, zawsze szczycili się z Twojego daru”, daru zbawienia i odwieczne miłości Dobrego Pasterza.

Dawco Ducha Radości – rozpal nas
Dawco Ducha Miłości – natchnij nas
Dawco wszelkiego szczęścia – zachowaj nas
Wyjaśniający Pisma – poucz nas
Łamiący Chleb – nakarm nas.

Możliwość komentowania jest wyłączona.